Foto's gemaakt door: Salem University
Voor Iris Oudshoorn begint waterpolo al op jonge leeftijd. Als zesjarig meisje ligt ze het liefst in het water bij ZPCH in Hoofddorp, de club waar haar vader ook jarenlang speelt. “Lekker met een bal bezig zijn in het water, dat vond ik gewoon geweldig,” vertelt ze. Wat begint als plezier, groeit al snel uit tot iets serieus. Al vroeg valt haar talent op. Via regiotrainingen en de waterpoloschool traint ze met speelsters van andere clubs en ontwikkelt ze zich razendsnel. Op haar veertiende maakt ze de overstap naar ZV De Ham om op het hoogste jeugdniveau van Nederland te spelen. Spannend voelt die stap nauwelijks. “Ik kende eigenlijk alle meiden daar al, dus dat maakte het veel makkelijker.”
Leren overleven op het hoogste niveau
Bij De Ham ontdekt Iris al snel wat topsport écht inhoudt. Als jonge speelster traint ze mee met oudere en fysiek sterkere dames. Vooral in het begin is dat wennen. “Als jongste moet je gewoon tien keer harder werken,” zegt ze. “Ze gaan echt niet zachter spelen omdat jij jonger bent.” Juist die periode leert haar doorzetten. Ze groeit uit tot captain van haar team en speelt uiteindelijk mee in het eerste damesteam op Eredivisie-niveau. Toch merkt ze ondertussen ook hoe lastig het in Nederland is om topsport en studie goed te combineren, zelfs met een topsportstatus. Tijdens haar middelbareschooltijd hoort ze voor het eerst over de mogelijkheid om sport en studie in Amerika te combineren. Dat idee blijft hangen. “Ik wist eigenlijk niet goed wat ik wilde doen, maar Amerika begon steeds interessanter te klinken.”
Een avontuur dat direct anders loopt
Na een lange periode van contact met Salem University besluit Iris uiteindelijk de stap naar Amerika te maken. Juist het vertrouwen dat ze opbouwt met de coach geeft haar een goed gevoel. Maar vlak voor vertrek verandert alles plotseling. Haar coach stopt. “Een week voordat ik in het vliegtuig stapte, kreeg ik te horen dat hij weg was,” vertelt ze. Toch besluit ze alsnog te gaan. De eerste maand in Amerika blijkt pittig. Het team heeft geen structuur en de zoektocht naar een nieuwe coach zorgt voor onrust. Daarnaast moet Iris wennen aan een compleet andere manier van waterpolo. “Het spel is hier echt anders,” legt ze uit. In Nederland ligt het tempo hoger en wordt fysieker gespeeld, terwijl trainingen in Amerika uiteindelijk juist zwaarder aanvoelen. “Dat is heel gek om uit te leggen, maar hier ben ik uiteindelijk vermoeider na trainingen.”
Een nieuwe familie in West Virginia
Ook buiten het water is de overgang groot. Haar Engels voelt in het begin nog onzeker en alles om haar heen is nieuw. Toch vindt ze snel aansluiting binnen het team. Veel ploeggenoten zijn namelijk ook internationale studenten. “Je gaat eigenlijk allemaal door hetzelfde heen,” zegt Iris. “Omdat je je familie mist, word je elkaars familie.” Juist dat teamgevoel helpt haar enorm tijdens haar eerste periode in Amerika. Het leven als student-athlete in Salem voelt daarnaast totaal anders dan in Nederland. Waterpolo leeft er veel groter. Wedstrijden worden weken van tevoren aangekondigd en inwoners van het kleine stadje herkennen haar zelfs op straat. “Mensen wensen je succes voor het weekend als je in Salem-kleding loopt. Dat heb je in Nederland echt niet.” Soms vindt ze die aandacht zelfs een beetje overdreven. “Dat ze in het vliegtuig omroepen dat wij erin zitten, hoeft van mij niet per se,” zegt ze lachend. Toch geniet ze zichtbaar van de sfeer rondom het team.
Van gips naar een kampioensseizoen
Het huidige seizoen begint voor Iris allesbehalve ideaal. Tijdens een wedstrijd raakt ze zwaar geblesseerd aan haar duim. “Ik ging een bal blokken en mijn duim klapte helemaal naar achteren,” vertelt ze. Zelf zet ze haar duim direct terug, maar de schade blijkt groot. Haar pees is afgescheurd en ze zit uiteindelijk tien weken in het gips. Opereren wil ze niet. Dus zodra het gips eraf mag, begint het echte werk pas. “Dan moet je keihard werken als je weer wilt spelen.” Die comeback maakt het seizoen uiteindelijk alleen maar specialer. Salem University wordt regular season champion, een prestatie waar volgens Iris jarenlang naartoe is gewerkt. “Het voelde echt alsof we eindelijk beloond werden voor al dat harde werken.” Een belangrijk moment komt tijdens de dominante overwinning op McKendree, jarenlang een van de sterkste teams binnen de conference. Salem wint met maar liefst 19-2. “Toen keken we elkaar echt aan van: wacht even, wij kunnen dit gewoon.” Het team bereikt uiteindelijk ook de halve finale van het conference championship en groeit uit tot een van de sterkste teams van het seizoen.
Groeien als speelster én persoon
Binnen het team vervult Iris een belangrijke rol. Haar coach ziet haar als een leidster en iemand waar teamgenoten naar opkijken. Zelf blijft ze daar bescheiden onder. “Ik probeer gewoon de persoon te zijn die mensen op dat moment nodig hebben.” Naast haar sportieve ontwikkeling merkt ze vooral hoeveel ze persoonlijk gegroeid is. Haar Engels gaat met sprongen vooruit en ze leert volledig zelfstandig leven. “Je ouders zijn er niet meer om alles op te lossen, dus je moet het zelf doen.” Voor de toekomst richt Iris zich nu eerst op haar studie. In september start ze aan de opleiding voor de operatiekamer bij het AMC. Waterpolo blijft belangrijk, maar hoe dat eruit gaat zien, wil ze later bekijken. Wat ze jonge sporters vooral wil meegeven, is simpel. “Gewoon doen,” zegt ze zonder twijfel. “Ik was ook bang, maar uiteindelijk komt alles goed.”
En precies dat typeert haar avontuur misschien wel het beste: spannend, uitdagend en soms zwaar, maar uiteindelijk meer dan de moeite waard.
