Voor Annabel Trauschke begint voetbal zoals bij veel jonge spelers of speelsters: op een lokaal veld, dicht bij huis. Bij Roda’23 speelt ze jarenlang tussen de jongens, vaak als een van de weinige meisjes in het team. In het begin voelt dat heel normaal. “Er waren toen eigenlijk nog niet echt meisjesteams,” vertelt ze. Toch merkt ze al snel dat het haar helpt in haar ontwikkeling. “Jongens spelen fysieker en het tempo ligt hoger, dus je leert heel snel.” Die voorsprong wordt zichtbaar zodra ze de overstap maakt naar het meidenvoetbal. Als middenvelder scoort ze enorme aantallen doelpunten en groeit ze uit tot een van de opvallendste speelsters binnen haar teams. Maar juist dan begint ze te merken dat ze meer uitdaging nodig heeft.
Op zoek naar een hoger niveau
Wanneer Annabel op jonge leeftijd al aansluit bij de MO19 op hoog niveau, realiseert ze zich dat ze verder wil groeien. Die zoektocht brengt haar uiteindelijk naar SC Buitenveldert, een club waar ze zich technisch én fysiek verder ontwikkelt. “Bij Buitenveldert ben ik technisch echt beter geworden,” vertelt ze. Later, wanneer ze in Vrouwen 1 speelt, merkt ze ook hoe belangrijk het fysieke aspect van het spel wordt. In die periode hoort ze voor het eerst over de mogelijkheid om sport en studie te combineren in Amerika. In eerste instantie doet het idee haar weinig. “Ik dacht eigenlijk: waarom zou ik naar Amerika gaan?” Pas later, in haar laatste schooljaar, begint dat te veranderen. Ze twijfelt over haar toekomst in Nederland. Journalistiek studeren in Utrecht lijkt haar interessant, maar de combinatie met voetbal wordt lastig. Amerika biedt ineens iets wat in Nederland moeilijk te vinden is: topsport én studie op één plek. “Daar kon ik academisch én sportief een uitdaging aangaan. Toen dacht ik: waarom probeer ik het niet gewoon?”
Een avontuur vol veranderingen
Haar eerste stap in Amerika brengt haar naar Blue Mountain College in Mississippi. Daar komt ze terecht in een nieuw programma, iets wat haar juist aanspreekt. Ze wil bouwen aan een team en onderdeel zijn van iets dat nog in ontwikkeling is. Toch verloopt niet alles zoals verwacht. Nog voordat ze arriveert, vertrekt de coach die haar heeft gerekruteerd. “Ik heb die coach uiteindelijk nooit ontmoet,” zegt ze. Ondanks die onverwachte situatie heeft ze het sociaal enorm naar haar zin. De campus zit vol internationale studenten en teams trekken veel met elkaar op. “Het was gewoon een hele leuke omgeving.” Op sportief vlak mist ze na verloop van tijd wel verdere ontwikkeling. Wanneer het team langzaam uit elkaar valt, besluit Annabel opnieuw een stap te maken. Dit keer naar Truett McConnell University in Georgia.
Een nieuw hoofdstuk in Georgia
Bij Truett McConnell valt alles meer op zijn plek. De omgeving in Georgia spreekt haar direct aan. “Je zit hier dicht bij de bergen en het weer is bijna altijd lekker,” vertelt ze. Buiten trainingen en colleges door probeert ze zoveel mogelijk actief bezig te blijven. Het leven als student-athlete vraagt ondertussen veel discipline. Haar dagen beginnen vroeg met krachttrainingen, gevolgd door lessen en teamtrainingen in de middag. Veel vrije tijd is er nauwelijks. “Je bent eigenlijk constant bezig met school en voetbal.” Toch voelt juist die combinatie goed voor haar. In tegenstelling tot Nederland wordt er in Amerika actief meegedacht met student-athletes. Dat maakt het makkelijker om topsport en studie te combineren.
Een seizoen om nooit te vergeten
Dit seizoen groeit uit tot het absolute hoogtepunt van haar collegecarrière. Truett McConnell beleeft historisch succes en bereikt voor het eerst de kwartfinales van het nationale toernooi. Daarnaast mag de universiteit voor het eerst Nationals hosten op eigen terrein. Volgens Annabel ontstaat het vertrouwen al vroeg in het seizoen. Ondanks een jong team merkt ze direct de enorme strijdlust binnen de groep. Een belangrijk moment komt tijdens de overwinning op Cumberlands, een sterk team uit Kentucky. “Toen hadden we echt het gevoel: we kunnen dit jaar iets bijzonders neerzetten.” Dat gevoel blijkt terecht. Het team blijft presteren en Annabel speelt daarin een belangrijke rol. Aan het einde van het seizoen volgt de ultieme beloning: ze wordt uitgeroepen tot Female Athlete of the Year van de hele universiteit.
Meer dan alleen een prijs
Voor Annabel voelt de award vooral als erkenning voor alles wat ze de afgelopen jaren heeft geïnvesteerd. “Je bent constant bezig met voetbal en school, dus het is mooi dat dat harde werk wordt gezien,” zegt ze. Zelf had ze de prijs niet per se verwacht. Binnen het team lopen meerdere speelsters rond die individueel succesvol zijn. Juist daarom maakt de award extra indruk. Het voelt als een bijzondere afsluiting van haar jaren in Amerika. Tegelijkertijd kijkt ze verder dan alleen die prijs. Haar ontwikkeling als speelster zit voor haar niet alleen in statistieken of awards. Door op meerdere posities te spelen, van middenveld tot vleugel en spits, is ze veelzijdiger geworden. Daarnaast heeft het Amerikaanse voetbal haar fysiek sterker gemaakt.
Groeien buiten het veld
Misschien nog wel belangrijker is wat haar tijd in Amerika haar persoonlijk brengt. Ze leert omgaan met nieuwe situaties, verschillende culturen en momenten buiten haar comfortzone. Vooral haar transfer naar een nieuwe school maakt indruk. “Toen ik hier kwam was ik de enige transferstudent. Dan moet je echt zelf op mensen afstappen.” Juist daardoor groeit ze enorm als persoon. Ze leert zelfstandiger worden, nieuwe mensen ontmoeten en zichzelf openstellen voor andere culturen. Voor haar toekomst houdt Annabel nog veel opties open. Ze wil graag blijven voetballen, mogelijk in Nederland of zelfs Australië, maar focust zich nu eerst op het afronden van haar studie en het herstel van haar blessure.
Wat ze andere sporters vooral wil meegeven, is simpel: “Gewoon doen.” Want volgens Annabel draait het avontuur in Amerika om veel meer dan alleen sport. “Je leert zoveel en maakt vrienden van over de hele wereld. Dat neem je de rest van je leven mee.”
