Er zijn verhalen over Amerikaanse avonturen die vooral gaan over trofeeën en toernooien. Het verhaal van Oliver van Hattum gaat over iets anders: over wie je wordt wanneer niemand meer voor je klaarstaat om het op te lossen.
Toen Oliver zijn vwo-diploma op zak had, wist hij één ding zeker: hij wist het nog niet. Geen uitgestippeld pad, geen vaststaand beroepsbeeld. Alleen een gevoel dat Amerika hem trok, gevoed door eerdere vakanties waarin de ontspannen mentaliteit en gastvrijheid hem waren bijgebleven. Die openheid, die bereidheid om nog geen antwoord te hebben, bleek achteraf zijn grootste kracht. Op de BuitenlandBeurs in Utrecht kwam hij KingsTalent tegen en ineens was er een route: Bedrijfskunde combineren met tennis, aan de andere kant van de oceaan. Colby-Sawyer College in New Hampshire werd zijn bestemming, niet alleen vanwege de tenniscoach en teamcaptains die meteen een goed gevoel gaven, maar ook om de ligging midden in de bergen.
Wat Oliver eerst niet had verwacht, was hoezeer zijn kijk op sport zou veranderen. Tennis, van huis uit een eenzame sport waarin je alleen tegenover je tegenstander staat, kreeg in Amerika een compleet andere lading. “Bij college tennis draait alles om het team.” “Je moedigt elkaar voortdurend aan en uiteindelijk telt alleen de teamprestatie,” vertelt Oliver. Die mentaliteit verschuiving ging verder dan de baan. Tussen teamgenoten uit Spanje, Tsjechië, Italië, Hongarije, Canada en de Verenigde Staten ontstond een vriendengroep waarin cultuurverschillen juist verbonden zijn in plaats van verdeeld. Oliver leerde niet alleen anders tennissen, hij leerde anders naar winnen en verliezen kijken: als iets wat je samen draagt.
Die verschuiving zette zich door toen hij, na het tennisseizoen, besloot zich ook nog aan te sluiten bij het atletiekteam als sprinter en hordeloper. “Daardoor heb ik alleen maar meer vrienden gemaakt.” “Ik houd ervan om bezig te zijn en nieuwe dingen uit te proberen,” zegt hij daarover. Geen aarzeling, maar nieuwsgierigheid als tweede natuur.
Er was één wedstrijd, tijdens Spring Break in Florida, waarin Oliver zijn vader tegenover zich zag staan langs de lijn. Zijn team verloor kansloos van een sterker college, maar Oliver was de enige die zijn tegenstander echt onder druk zette. “Mijn vader was erbij en ik was de enige die echt in de buurt kwam van een overwinning.” “Jammer dat ik hem niet won, maar het gaf wel veel vertrouwen,” blikt hij terug. Maar de grootste groei vond niet plaats op de baan. Via zijn functie als Resident Assistant kwam Oliver dagelijks in aanraking met andere studenten en hun problemen, en dat confronteerde hem met iets waar hij zelf altijd mee had geworsteld. “Ik heb geleerd dat er helemaal geen schaamte zit in hulp vragen.” “Dat is misschien wel de belangrijkste les die ik hier heb geleerd,” aldus Oliver. Voor iemand die gewend was zelfstandig zijn weg te vinden, was dat een fundamentele omslag: erkennen dat je het niet altijd alleen hoeft te doen, is geen zwakte maar volwassenheid.
Die zelfstandigheid moest ook ergens vandaan komen op het gebied van studie. Een zwaar sportprogramma combineren met bedrijfskunde vraagt discipline, vooral in periodes met een hoge studielast. Oliver vond zijn antwoord niet in harder werken, maar in slimmer plannen. “Ik zet letterlijk alles in mijn agenda.” “Daardoor houd ik overzicht, krijg ik mijn opdrachten op tijd af en blijft er ook genoeg tijd over voor vrienden,” legt hij uit. Vooruitwerken werd zijn redding wanneer wedstrijden of atletiektrainingen colleges in de weg zaten. Geen chaos, maar controle – zelf creëren.
Het oorspronkelijke plan was simpel: één jaar Amerika, dan verder zien. Maar wie eenmaal proeft van die combinatie van vriendschap, groei en ontdekking, wil vaak niet meer terug naar het oude plan. Zijn baan als Resident Assistant maakte langer blijven ook financieel haalbaarder, en Oliver greep die kans. Over de toekomst doet hij geen grote uitspraken. Misschien een master in Nederland, misschien niet. Wat wel vaststaat: reizen en nieuwe plekken ontdekken blijft een rode draad in wie hij is geworden.
Aan twijfelende toekomstige student-athletes geeft hij een advies dat niet over tennis gaat, maar over eerlijkheid: “Praat vooral met studenten uit het team.” “Zij kunnen je het eerlijkste beeld geven van de school en helpen je om de juiste keuze te maken.” Oliver van Hattum ging naar Amerika voor tennis en een studie. Hij kwam terug – of eigenlijk, hij is nog niet klaar met terugkomen – als iemand die weet dat groei niet alleen op de baan gebeurt, maar vooral in de momenten waarop je jezelf toestaat om niet alles alleen te hoeven doen.
