Vier jaar lijkt een lange tijd wanneer je als achttienjarige met twee koffers op het vliegtuig stapt. Toch voelt het voor Floortje Leunisse alsof ze pas net is begonnen aan haar avontuur in Amerika. Terwijl ze zich opmaakt voor haar laatste seizoen bij Wagner College op Staten Island, betrapt ze zichzelf steeds vaker op dezelfde gedachte: waar is de tijd gebleven?
“Ik was gisteren nog een freshman en nu ben ik ineens een senior.”
Toen Floortje na haar eindexamen besloot om haar hockey carrière en studie voort te zetten in Amerika, zag ze het vooral als een bijzonder avontuur. Ze had altijd al iets met de Verenigde Staten en stond open voor een nieuwe uitdaging. Dat het uiteindelijk haar hele studententijd zou worden, had ze toen nog niet voor ogen. Inmiddels woont ze al drie jaar in New York en begint ze aan haar laatste hoofdstuk als student-athlete.
Juist omdat het einde langzaam in zicht komt, kijkt ze anders naar de dingen die ooit zo vanzelfsprekend leken. De vroege krachttrainingen, de gezamenlijke lunches op de campus, de busritten naar uitwedstrijden en de team avonden zijn niet langer simpelweg onderdeel van haar week. Het zijn momenten waarvan ze weet dat ze er binnenkort voor het laatst van geniet.
“Je denkt in het begin dat vier jaar heel lang is, maar het vliegt echt voorbij.” “Daarom probeer ik nu veel bewuster te genieten van alles.”
Dat geldt niet alleen voor het hockey. Ook het leven op Wagner College heeft een andere betekenis gekregen. Waar ze als eerstejaars vooral bezig was met haar plek vinden binnen het team en wennen aan een nieuw land, is ze inmiddels een van de ervaren speelsters. Nieuwe teamgenoten kijken naar haar op, terwijl zij zichzelf soms nog herkent in de onzekerheid waarmee ze ooit aan haar eigen avontuur begon.
Die verandering is misschien wel het duidelijkst zichtbaar buiten het veld. Floortje merkt dat ze automatisch een grotere verantwoordelijkheid heeft gekregen binnen de groep. Ze vindt het belangrijk dat nieuwe speelsters zich welkom voelen en probeert dezelfde steun te bieden die zij zelf in haar eerste jaar heeft ervaren. Juist die rol geeft haar veel voldoening. “Ik wil dat nieuwe meiden zich net zo snel thuis voelen als ik me destijds voelde.”
Natuurlijk zijn er onderweg ook sportieve hoogtepunten geweest. Ze groeide uit tot een vaste waarde binnen het team, maakte meerdere wedstrijd winnende doelpunten en werd beloond met een plek in het All-Region Second Team. Toch zijn dat niet de eerste herinneringen waar ze aan denkt als ze terugkijkt op haar tijd in Amerika.
Veel liever denkt ze aan de gewone dagen. De momenten waarop ze na een training met teamgenoten op de campus bleef hangen, samen naar Manhattan ging of simpelweg besefte hoe bijzonder haar leven eigenlijk was. Wat ooit voelde als een droom, werd langzaam haar dagelijkse werkelijkheid.
Over een paar maanden komt daar een einde aan. Na haar afstuderen keert Floortje terug naar Nederland om haar studie voort te zetten. Hoe haar toekomst er daarna uitziet, weet ze nog niet. Misschien brengt die haar ooit weer terug naar Amerika. Misschien ook niet.
Eén ding weet ze wel zeker: als ze iets heeft geleerd tijdens haar studententijd, is het dat de mooiste momenten vaak sneller voorbijgaan dan je denkt.
Daarom heeft ze ook een duidelijk advies voor andere hockeyers die twijfelen over een avontuur in Amerika. “Gewoon doen.” Je hebt maar één studententijd. “Voor je het weet kijk je, net als ik nu, terug en vraag je je af waar die vier jaar eigenlijk zijn gebleven.”
