Van de velden van AMHC Amersfoort naar het Amerikaanse universiteitshockey. Voor keepster Zoë Noorlag is het avontuur aan de andere kant van de oceaan veel meer dan alleen sport. Ze ontwikkelt zich als topsporter, student én als persoon. Inmiddels behoort ze tot de beste keepers van haar competitie en kijkt ze vol vertrouwen naar de toekomst.
Toen Zoë Noorlag in de zomer van 2023 haar koffers pakt voor Amerika, laat ze niet alleen haar familie, vrienden en club achter. Ze kiest bewust voor een avontuur waarin studie en topsport hand in hand gaan. Op de campus van Franklin Pierce University in de staat New Hampshire begint een nieuw hoofdstuk.
De liefde voor hockey ontstaat al op jonge leeftijd. Op haar vijfde staat ze voor het eerst op het hockeyveld en vanaf de E-jeugd kiest ze definitief voor het keepersvak. Via de jeugdteams van AMHC Amersfoort groeit ze door naar de MO18, waar ze op hoog niveau speelt, om vervolgens de stap naar Dames 1 te maken. Daarnaast ontwikkelt ze zich jarenlang bij Erasmus Keepersacademy en geeft ze als tiener ook keeperstraining aan de jeugd van haar club.
De keuze om naar Amerika te vertrekken komt niet van de ene op de andere dag. Twee jaar lang twijfelt Zoë of ze haar vertrouwde omgeving wil verlaten. Zelfs een moment waarop ze besluit het niet te doen, passeert de revue. Uiteindelijk geven gesprekken met haar ouders en bemiddelingsorganisatie KingsTalent de doorslag. “Ik besef dat dit een unieke kans is. Achteraf ben ik ontzettend blij dat ik die stap heb gezet. “Franklin Pierce University blijkt precies te bieden waar ze naar op zoek is. De kleinschalige universiteit zorgt voor een hechte gemeenschap en als student-athlete kan ze studie en hockey goed combineren. Bovendien krijgt ze vanaf het begin de kans om veel speelminuten te maken.
De eerste weken zijn spannend. Niet alleen moet alles geregeld worden op de campus, ook de concurrentiestrijd onder de lat begint direct. Als keeper is er immers maar één plek beschikbaar. Al tijdens de eerste oefenwedstrijd krijgt Zoë het vertrouwen van haar coach. Dat vertrouwen groeit alleen maar verder. Inmiddels is ze uitgegroeid tot de vaste eerste keeper van Franklin Pierce en speelt ze vrijwel iedere minuut. Naast het hockey voelt ook het team al snel als een tweede familie. “Er wordt keihard gewerkt op trainingen, maar daarna staan we net zo makkelijk met het hele team op het veld te dansen of springen we samen het meer naast de campus in.”
Het leven op een Amerikaanse campus vraagt wel om aanpassing. De studentenkamers zijn klein en de universiteit ligt midden in de natuur van New Hampshire. Een stad ligt pas op een half uur rijden en zonder auto kom je nergens. Toch ziet Zoë vooral de voordelen. Alles ligt op loopafstand en door de kleinschaligheid leert ze studenten van allerlei opleidingen kennen. Ook op studiegebied voelt Amerika als een goede keuze. Waar ze op het vwo hard moet werken om haar diploma te behalen, merkt ze dat de Amerikaanse manier van onderwijs goed bij haar past. Ze volgt zelfs twee studies — Sports Media en Communications — aangevuld met een minor én het Honors Program. Veel opdrachten bestaan uit projecten in plaats van tentamens, iets wat haar goed ligt.
Als keeper heeft Zoë een bijzondere rol binnen haar team. Zeker omdat Franklin Pierce niet tot de absolute topploegen behoort, krijgt ze vrijwel iedere wedstrijd veel werk te verrichten. Juist dat maakt haar positie belangrijk. “Je kunt een team echt in de wedstrijd houden. Dat geeft veel verantwoordelijkheid, maar ook veel voldoening. “Daarnaast krijgt ze steeds meer invloed binnen het team. Haar coach vertrouwt op haar hockeykennis en betrekt haar regelmatig bij tactische keuzes. Op het veld stuurt ze de verdediging voortdurend aan en neemt ze steeds vaker een leidende rol op zich. Dat is misschien wel de grootste ontwikkeling die ze doormaakt. “In Nederland hield ik me vaak op de achtergrond. Hier wordt juist verwacht dat spelers hun mening geven. Daardoor ben ik veel zelfverzekerder geworden.”
Ook technisch verandert haar spel. Waar ze in Nederland vooral bekendstaat als lijnkeeper, vraagt het Amerikaanse hockey om een andere aanpak. Door het grotere American football-veld waarop veel wedstrijden worden gespeeld, verloopt het spel anders. Ze komt vaker uit haar doel, onderschept aanvallen eerder en communiceert de hele wedstrijd met haar verdediging. Die ontwikkeling betaalt zich uit.
Onlangs wordt Zoë voor de tweede keer verkozen tot het NE10 Third Team All-Conference. Een erkenning die alleen is weggelegd voor de beste speelsters van de competitie. Voor haar voelt die onderscheiding niet als een individuele prijs. “Mijn verdediging helpt me ontzettend veel. Zonder hen had ik deze award nooit gewonnen. “Dat teamgevoel blijkt ook uit de wedstrijden die haar het meeste bijblijven. Zo wint Franklin Pierce verrassend van Saint Anselm, op dat moment de nummer vier van de Verenigde Staten. Ook de overwinning op Bentley, waarbij Zoë onder andere een strafbal stopt, behoort tot de absolute hoogtepunten.
Terugkijkend is Zoë misschien nog wel het meest trots op haar persoonlijke ontwikkeling. Ze is zelfstandiger geworden, kookt inmiddels zelf, werkt op de campus in een functie die aansluit bij haar studie en heeft ontdekt waar haar toekomst ligt. Hoewel heimwee soms blijft bestaan, weegt het avontuur daar ruimschoots tegenop. “Je kunt altijd bellen. En als het echt nodig is, kun je altijd weer naar huis.
Na haar bachelor ziet Zoë zichzelf het liefst nog langer in Amerika blijven. Ze onderzoekt de mogelijkheid om als graduate assistant coach aan de slag te gaan en tegelijkertijd een masteropleiding te volgen. Mocht dat niet lukken, dan behoort een terugkeer naar Nederland ook nog altijd tot de mogelijkheden. Maar voorlopig is haar Amerikaanse avontuur nog lang niet voorbij. En als het aan Zoë ligt, staat ze de komende jaren nog volop onder de lat — als keeper, als leider en als voorbeeld voor de volgende generatie.
