Op haar zeventiende vertrekt Jady van Gils vanuit Nederland naar Amerika. Hier weet ze nog niet hoe bepalend die keuze voor haar toekomst is. Wat begint als een avontuur van één jaar, groeit uit tot vier jaar als student-athlete bij East Stroudsburg University (ESU). Inmiddels is ze terug te vinden langs de zijlijn bij Hood College, waar ze als coach werkt én haar MBA volgt. Haar verhaal laat zien dat een Amerikaanse sportervaring niet eindigt bij het laatste fluitsignaal.
Groei is misschien wel het beste woord dat Jady haar reis omschrijft. Niet alleen als hockeyster, maar vooral als persoon. “Ik denk dat ik veel zelfstandiger ben geworden, meer vertrouwen heb gekregen in mezelf en heb geleerd dat het soms juist goed is om kansen aan te grijpen waarvan je vooraf niet precies weet waar ze je naartoe gaan brengen.”
Ook voor haar ouders is die persoonlijke ontwikkeling misschien wel het mooiste onderdeel van haar Amerikaanse avontuur. Toen hun zeventienjarige dochter naar de andere kant van de wereld vertrok, was dat een grote stap. In eerste instantie zou ze slechts één jaar blijven, maar inmiddels begint hun dochter aan haar zesde jaar in Amerika. Haar ouders zijn vooral trots op de moed die ze destijds heeft getoond. “Ze is uitgegroeid tot een zelfverzekerde en zelfstandige jonge vrouw die volop voor haar dromen gaat,” vertellen haar ouders.
Haar ontwikkeling blijft tijdens haar tijd bij ESU niet onopgemerkt. Jady wordt namens de PSAC genomineerd voor de NCAA Woman of the Year Award. De nominatie kijkt verder dan alleen prestaties op het veld: ook academische resultaten, leiderschap, vrijwilligerswerk en betrokkenheid bij de community spelen een rol. Juist dat totaalplaatje maakt de erkenning voor haar bijzonder. Toch zijn prijzen en records voor haar niet het belangrijkste dat ze uit Amerika haalt. De vriendschappen, ervaringen en persoonlijke groei wegen minstens zo zwaar.
Na vier jaar bij ESU lijkt een terugkeer naar Nederland logisch. Toch komt er een nieuwe mogelijkheid op haar pad: bij Hood College kan ze aan de slag als graduate assistant, het fieldhockeyteam coachen en tegelijkertijd haar master halen. Een kans die perfect aansluit bij de richting waarin ze zich wil ontwikkelen. Haar ouders hadden er eerlijk gezegd al rekening mee gehouden dat Jady na haar afstuderen terug zou komen naar Nederland. Toen duidelijk werd dat ze langer in Amerika zou blijven, moesten ze daarom even omschakelen. Tegelijkertijd zien ze hoeveel geluk en mogelijkheden deze nieuwe stap haar brengt.
De overstap van speelster naar coach is tegelijkertijd vertrouwd én compleet nieuw. In Nederland deed ze al ervaring op met coachen, maar ontdekt ze in Amerika hoeveel er achter een collegeprogramma schuilgaat. Recruiting, videoanalyse, academische begeleiding, teammeetings en planning behoren nu allemaal tot haar werkzaamheden.
“Als speelster stond ik daar eerlijk gezegd lang niet altijd bij stil,” vertelt ze. “Je denkt vooral aan trainingen en wedstrijden, maar als coach ben je ook bezig met alles wat nodig is om een collegeprogramma goed te laten draaien.”
Juist die nieuwe verantwoordelijkheid zorgt ervoor dat ze haar eigen ervaringen als student-athlete op een andere manier kan inzetten. Ze herkent situaties waarin speelsters terechtkomen en kan vanuit haar eigen ervaring helpen. Techniek en tactiek zijn belangrijk, maar voor Jady begint goed coachen bij de mensen binnen een team.
Bij Hood College komt ze terecht in een programma dat de afgelopen jaren grote stappen heeft gezet. Onder coach Carley groeit het team van een programma dat moeite heeft om genoeg speelsters bij elkaar te krijgen uit tot een team dat zich weet te plaatsen voor de Conference Playoffs. Die ontwikkeling spreekt haar aan. Ze ziet een team dat hard werkt, ambitie heeft en iedere dag beter wil worden. Precies die mentaliteit herkent ze uit haar eigen tijd als hockeyster.
Een uitspraak die haar nog altijd bijblijft, vat haar kijk op sport goed samen: “Hard work beats talent when talent doesn’t work hard.” Die instelling probeert ze nu zelf over te brengen op haar speelsters.
Ook buiten het hockeyveld blijft ze zich ontwikkelen. Naast haar werk als coach volgt ze een MBA. Haar eerdere opleiding Sport Management richtte zich vooral op de zakelijke kant van sport. Met haar MBA wil ze haar kennis verbreden en zichzelf voorbereiden op verschillende mogelijkheden in de toekomst. De combinatie met coachen vraagt veel van haar planning, maar dat is iets wat ze als student-athlete al heeft geleerd.
Wat begint met een droom om in Amerika te hockeyen en studeren, groeit uit tot een veel groter avontuur. Van speelster naar coach, van student-athlete naar MBA-student en van een zeventienjarig meisje uit Nederland naar een zelfstandige jonge vrouw in Amerika: haar reis is nog lang niet voorbij. Eén ding is daarbij duidelijk: groei stopt niet wanneer je carrière als speelster eindigt. Soms begint daar juist een nieuw hoofdstuk.
