Veerle Hersman was tien jaar oud toen ze, tijdens een vakantie in Florida, voor het eerst een Amerikaanse campus zag: enorme sportvelden, zo ver het oog reikte. “Wow, ik wil dit ook,” dacht ze op dat moment – zonder enig idee hoe, of wanneer. Pas acht jaar later, op haar achttiende, stapte ze daadwerkelijk op het vliegtuig. Inmiddels is ze 20, speelt ze hockey voor West Chester University in Pennsylvania, en blijkt die kinderlijke blik op een sportveld het begin te zijn geweest van iets veel groters.
Voordat Amerika concreet werd, speelde Veerle haar hele jeugd bij Hisalis in Lisse. Het beeld van die campus in Florida bleef sluimeren, tot ze ergens op social media ontdekte dat de combinatie ook met field hockey kon. Vanaf dat moment wist ze het zeker. Wat haar vooral aansprak: hoe groot sport in Amerika is, en hoe goed de combinatie met een serieuze studie er geregeld is – iets wat ze in Nederland veel lastiger vond te combineren. Haar ouders reageerden meteen enthousiast, deels uit een onverwachte hoek: ze hadden zelf allebei fanatiek gesport en waren, zoals Veerle het zelf omschrijft, een beetje jaloers dat zij dit nooit hadden kunnen doen. Ook vrienden en teamgenoten waren direct blij voor haar, al lieten ze meteen weten dat ze haar zouden gaan missen.
Wat de doorslag gaf, was vooral angst voor spijt. “Ik wist dat als ik het niet zou doen, ik echt spijt zou gaan hebben. Dan zou ik altijd hebben geleefd met: maar wat als ik wel was gegaan?” Ze schreef zich twee jaar van tevoren al in bij KingsTalent, wetend hoeveel er geregeld moest worden. Bij het kiezen van een school woog het hockeyprogramma het zwaarst, gevolgd door locatie en studiemogelijkheden – maar uiteindelijk was het vooral een gevoel dat de doorslag gaf. Dat gevoel had ze meteen bij West Chester University: op loopafstand van het stadje zelf, een half uur van Philadelphia, twee uur van New York, met een hockeyprogramma dat ooit landskampioen werd. Wat haar net dat beetje extra overtuigde, was iets kleins maar typisch Nederlands: West Chester is de enige school in haar divisie waar hockey op kunstgras wordt gespeeld in plaats van op een Amerikaans-footballveld.
Toch was het geen probleemloze overstap. Op het vliegveld overviel de twijfel haar alsnog. “Waar begin ik aan,” dacht ze, en het afscheid van haar ouders viel haar zwaar. Wat ze misschien niet had verwacht: op haar universiteit van 16.000 studenten is ze de enige Nederlander. In het begin maakte dat het lastiger, vertelt ze, maar het gaf haar ook de complete Amerikaanse ervaring. De eerste dagen noemt ze een achtbaan – preseason met training twee keer per dag, activiteiten met het team overdag, alles overweldigend, maar met het gevoel alsof ze middenin een Amerikaanse droom terechtkwam.
Op het veld bleek alles net iets anders te werken. Amerikaans hockey is fysieker, sneller, met veel meer tijd in het krachthonk dan ze in Nederland gewend was. Wedstrijden kunnen ook niet in een gelijkspel eindigen – bij een gelijke stand volgt een verlenging van zeven tegen zeven, tot er gescoord wordt. Het lastigst om aan te wennen was iets heel praktisch: spelen op Amerikaanse footballvelden. “We zijn echt verwend met watervelden in Nederland,” zegt ze er zelf lachend over. Toch leverde die aanpassing iets moois op. Afgelopen seizoen haalde haar team de laatste acht van het landelijke toernooi en speelde het de kwartfinale tegen ESU. “Ik weet nog dat we voorstonden en er werd afgeteld voor het eindsignaal,” vertelt ze. Ze wonnen, en plaatsten zich voor de Final Four – een moment met, in haar eigen woorden, een bizarre ontlading van emotie.
Naast het veld studeert Veerle Marketing, met het oog op een latere carrière in sportmarketing. Wat haar opviel aan het Amerikaanse onderwijssysteem: de eerste twee jaar rond je algemene vakken af, iets wat in een Nederlandse studie ontbreekt. Haar Engels ging er met sprongen op vooruit, mede dankzij verplichte writing- en public speaking-lessen – presenteren voor een zaal Amerikanen bracht haar behoorlijk buiten haar comfortzone, iets waar ze dagelijks nog profijt van heeft. Een ochtend met training begint bij haar met de wekker om 5:45 uur, gevolgd door opwarmen, veldtraining, douchen, ontbijt en dan pas de eerste les om 11:00 uur – ‘s avonds soms gevolgd door twee uur verplicht studeren met het hele team in de bibliotheek.
Wat het avontuur haar aan vriendschappen heeft opgeleverd, had ze vooraf nooit durven dromen. De afgelopen twee zomers kwamen zelfs vier Amerikaanse vriendinnen bij haar op bezoek in Nederland – het bewijs dat de band een tweerichtingsverkeer is geworden. Aan zichzelf, vlak voor vertrek, zou ze willen meegeven: “Maak je niet zo druk en laat lekker alles op je afkomen.”
Ook haar vader Martin volgde het hele traject op de voet, en niet met de twijfels die je misschien zou verwachten. “Die hebben wij niet gehad,” zegt hij simpelweg over eventuele zorgen vooraf – hij vond het meteen een geweldig plan. De afstand ervoer hij niet als een last, maar juist als iets gezonds: “Je weet dat als je kind dit gaat doen, dat ze versneld volwassen en zelfstandig worden. Dat vind ik alleen maar heel gezond.” Wat hem het meest is bijgebleven, is de allereerste keer dat ze samen Veerles wedstrijd live volgden met commentaar – en de foto’s en video’s waarin hij ziet dat ze simpelweg geniet, zoals een koffietje drinken met vriendinnen. Aan andere ouders geeft hij een compacte les mee: “Loslaten ligt bij jou en niet bij je kind.”
Terugkijkend op het hele avontuur, laat Martin in één zin samenvatten wat het zijn dochter heeft gebracht: “Hockey bracht haar naar Amerika, maar Amerika bracht haar als persoon zo veel meer.” Het is een uitspraak die moeiteloos teruggrijpt naar dat andere beeld, van jaren terug: een meisje van tien op een Amerikaanse campus, wow-denkend, met geen idee dat ze naar zichzelf keek.
