Sterre Kuijper vertrok naar Amerika voor het voetbal. Wat ze niet had zien aankomen, was dat ze er ook nog atlete zou worden. Op haar 25e combineert ze inmiddels college voetbal met de 5.000 meter voor het indoor track-team van Point Park University in Pittsburgh – twee sporten die weinig met elkaar gemeen hebben, behalve dat ze allebei alles van haar vragen.
Sterre komt uit Deventer en ontdekte haar liefde voor voetbal al op haar negende. In Nederland bouwde ze via SV Helios, De Witkampers en De Tukkers een mooie carrière op, met een kampioenschap met de O19 en promotie naar de hoofdklasse. Toen ze na haar bachelor aan de Universiteit Twente de kans kreeg om voetbal met een graduate program in Amerika te combineren, greep ze die weloverwogen: ze wist al vroeg dat ze dit wilde, en gaf zichzelf ruim de tijd om alles goed te regelen. Point Park University in Pittsburgh bleek de beste match – een school middenin een grote stad, met veel internationals in het team en voetbal dat net zo serieus was als wat ze in Nederland gewend was.
Haar eerste seizoen bracht 17 wedstrijden, waarvan zeven keer in de basis, met een doelpunt en een assist als middenvelder. Vooral de winnende goal tegen Concord is haar bijgebleven – een nominatie voor de mooiste goal van het seizoen in haar competitie, gescoord tegen een van de topteams uit haar competitie, met haar vader en zusje toevallig die week op bezoek in Amerika.
Wat niemand had gepland, gebeurde vlak na dat eerste voetbalseizoen. Sterre deed voor de lol mee aan een lokale hardloopwedstrijd van vijf kilometer vlak buiten Pittsburgh en werd knap derde bij de vrouwen. Een vriendin uit het atletiekteam zag de tijd op Strava voorbij komen en tipte de coach. Het atletiekteam zat op dat moment zonder coach, maar Sterre wilde graag blijven trainen. Een gesprek volgde. “De coach was meteen enthousiast,” vertelt ze, en tegen het einde van dat gesprek vroeg hij al naar haar kledingmaat – alsof de knoop al was doorgehakt voordat ze het zelf goed en wel besefte.
Zo werd Sterre, zonder dat ze het ooit had gepland, sporter in twee compleet verschillende disciplines. Voetbal is een teamsport vol communicatie en samenspel; hardlopen is iets heel anders. “Het is toch een individuele sport, het is jezelf tegen je eigen gedachten,” vertelt ze over die overgang. Waar ze op het veld kan bouwen op teamgenoten om een aanval te lezen of een fout recht te zetten, staat ze op de baan grotendeels alleen: alleen met haar tempo, haar ademhaling en haar hoofd. Toch trekt ze een interessante nuance: het team eromheen – waarmee ze de meeste trainingen samen doet – maakt atletiek voor haar toch nog een beetje een teamsport. De twee sporten blijken elkaar dus minder tegen te spreken dan je zou verwachten.
Praktisch gezien vraagt de combinatie alles van haar planning. Een gemiddelde dag – die overigens sterk verschilt per semester – begint met voetbaltraining tussen 7:00 en 9:00 uur, gevolgd door studeren of werken overdag, soms een atletiektraining om 15:00 uur, en bij fysieke lessen nog een avondblok tot 21:00 uur. Het combineren van twee topsporten met een graduate program draait voor haar dan ook vooral om één ding. “Vooral prioriteiten stellen,” zegt ze daar zelf kort en krachtig over. Ze leerde goed naar haar lichaam te luisteren en scherpe keuzes te maken over waar haar energie naartoe gaat – iets wat volgens haar net zo goed op de baan als op het veld van pas komt.
Beide sporten hebben haar op hun eigen manier gevormd. Voetbal, en vooral haar rol als aanvoerder van het team, leerde haar veel over verantwoordelijkheid, communicatie en het ondersteunen van anderen. Atletiek werkte anders. “Ik denk dat ik er vooral mentaal wel sterker door ben geworden omdat atletiek echt een andere manier van sport is.” “Je staat er grotendeels zelf voor, in ieder geval wat betreft de prestatie die je neerzet tijdens een race,” vertelt ze. Samen leerden de twee sporten haar vooral wat ze belangrijk vindt en waar ze energie van krijgt.
Ook academisch stond er genoeg te doen naast die twee sporten. De lesstijl aan haar Amerikaanse graduate program was praktischer en overzichtelijker dan wat ze gewend was van de Universiteit Twente, wat de combinatie met sport uiteindelijk juist makkelijker maakte. Haar oorspronkelijke masterrichting ging niet door vanwege te weinig inschrijvingen, waarna ze koos voor een MBA. Tussen alle verplichtingen door bleef er ook ruimte voor herstel en voor het programmeren van kleine projectjes, iets wat ze puur voor haar plezier doet.
Zonder dit avontuur had ze waarschijnlijk nooit de vriendschappen opgebouwd die ze nu heeft, vooral met mensen uit andere landen. Wat ze het meest miste aan Nederland waren vrienden, familie en het verse eten uit de Nederlandse supermarkten. Toch is haar verhaal geen verhaal van compleet veranderen. “Ik denk dat ik nog steeds dezelfde sociale en positieve persoon ben, maar dat ik nu beter weet wat ik belangrijk vind, waar ik energie van krijg en wat voor omgeving het beste bij mij past,” vertelt ze – een inzicht dat evengoed van het voetbalveld als van de atletiekbaan lijkt te komen.
Aan zichzelf, vlak voor vertrek, zou ze willen meegeven dat ze niet alles vooraf hoeft te plannen of te controleren. “Er zullen altijd dingen anders lopen dan je verwacht, maar juist daar leer je vaak het meeste van,” reflecteert ze. Het is een advies dat haar eigen tweede sportleven achteraf bijna profetisch samenvat: het mooiste hoofdstuk van haar Amerikaanse avontuur was niet het hoofdstuk dat ze zelf had geschreven.
De Fotografen:
Andrew Hartung - @hartung_media21 Chris Denver - @chrisdenverphoto Luka Strickland - @lukastrick.flicks Jordan Kullen - @capturedbykullen Tiana Lecker @tianaleckermedia
