Foto's gemaakt door: Milwaukee School of Engineering
Voor Bram Griever begint volleybal eigenlijk per toeval. Terwijl zijn zusje start met de sport en zijn moeder vroeger professioneel volleybalt, staat Bram zelf nog op het voetbalveld als keeper. Alleen voelt dat nooit helemaal goed. “Mijn team was te goed,” vertelt hij lachend. “Ik stond de hele wedstrijd eigenlijk niks te doen. Hij besluit iets nieuws te proberen en stapt over naar volleybal. Dat blijkt direct een schot in de roos. “Het klikte eigenlijk meteen.” Nog geen zomer later wordt hij geselecteerd voor het regioteam en verandert de sport van hobby naar serieuze ambitie. Ineens traint hij twintig uur per week. “Ik vond het geweldig.”
Groeien door veelzijdigheid
In Nederland ontwikkelt Bram zich razendsnel. Hij speelt op meerdere posities, combineert zaalvolleybal met beachvolleybal en leert verschillende rollen binnen het team kennen. Juist die veelzijdigheid vormt hem als speler. “Daardoor ben ik een allround speler geworden,” legt hij uit. Het helpt hem later bij clubs als Peelpush en nu ook in Amerika. Daarnaast leert hij al jong omgaan met verantwoordelijkheid. Als captain staat hij vaak voor de groep en op jonge leeftijd speelt hij al mee op seniorenniveau. Na zijn eerste periode in Amerika bij Quincy University keert Bram tijdelijk terug naar Nederland om zijn studie af te ronden in Maastricht. Toch blijft Amerika trekken. Niet alleen vanwege volleybal, maar ook door zijn persoonlijke leven.
Een nieuw hoofdstuk in Milwaukee
Tijdens zijn eerste jaar in Amerika ontmoet Bram zijn vriendin. Ondanks de lange afstand blijft de relatie overeind terwijl hij terug in Nederland woont en speelt in de Superdivisie. Ondertussen groeit ook het gevoel dat hij sportief nog niet klaar is in Amerika. “Ik had het gevoel dat ik volleyballend nog niet alles bereikt had,” zegt hij. Na drie jaar spelen op hoog niveau in Nederland voelt hij zich klaar voor een nieuwe uitdaging. Samen met zijn vriendin kijkt hij naar mogelijkheden in Amerika. De keuze valt uiteindelijk op Milwaukee School of Engineering. Niet alleen vanwege de studie, maar ook vanwege de stad. “Milwaukee voelde gewoon als the place to be voor ons.” Opvallend genoeg denkt Bram in eerste instantie nauwelijks nog aan volleybal. Zijn focus ligt vooral op een masteropleiding in Business. Pas later ontstaat via KingsTalent opnieuw contact met het volleybalteam van MSOE, toevallig een van de sterkere teams binnen NCAA Division III.
Meer dan alleen student-athlete
Zijn tweede periode in Amerika voelt compleet anders dan zijn eerste. Waar hij als freshman volledig op campus leeft, woont hij nu samen met zijn vriendin midden in Milwaukee. “Ik voel me nu minder student en meer echt een Amerikaan,” vertelt hij. Door zijn online masteropleiding heeft hij meer vrijheid naast volleybal. Hij werkt, geeft volleybaltraining en ontdekt ondertussen de stad. Juist die balans maakt deze fase anders dan zijn eerste avontuur in Amerika. Toch blijft volleybal een belangrijk onderdeel van zijn leven. En dat blijkt dit seizoen meer dan ooit.
Een seizoen dat alles verandert
MSOE beleeft een historisch jaar. Het team wordt regular season champion, iets wat de school al lange tijd niet meer heeft meegemaakt. Voor Bram voelt dat bijzonder. “Het was echt heel gaaf, zeker omdat het zo lang geleden was dat de school dit had bereikt.” Toch blijft er ook honger over. Het team slaagt er uiteindelijk niet in om het conference tournament te winnen of zich te plaatsen voor het nationale toernooi. Maar juist dat zorgt voor extra motivatie richting volgend seizoen. Volgens Bram zit de kracht van het team vooral in de breedte. “Iedereen brengt iets anders mee. We hebben echt een diep team.” Dat blijkt ook tijdens het seizoen, waarin verschillende spelers op belangrijke momenten opstaan. Een van de hoogtepunten volgt wanneer MSOE voor het eerst in jaren een top-20 team verslaat. “Toen wist ik: wij zijn serieus goed.”
Spelen onder druk en daarvan genieten
Alsof het seizoen al niet speciaal genoeg is, mag MSOE ook nog eens het conference championship hosten op eigen campus. Dat maakt de beleving compleet anders. De school pakt groots uit en creëert bijna een mini-versie van een nationaal toernooi. Voor Bram voelt het bijzonder om zo’n evenement op zijn eigen veld te spelen. “Iedereen die je kent komt kijken en dat geeft juist rust.” Waar sommige spelers extra druk voelen, krijgt Bram juist energie van zulke momenten. “Als de hele tribune ontploft na een belangrijk punt, motiveert me dat alleen maar meer.” Zijn ervaring in grote wedstrijden in Nederland helpt daarbij. Vooral de kampioenswedstrijd in de Superdivisie geeft hem eerder al een voorproefje van spelen onder spanning.
Leren communiceren in een nieuwe omgeving
Naast sportief succes merkt Bram dat hij zich ook persoonlijk ontwikkelt. Vooral op communicatief vlak leert hij veel. “Nederlanders communiceren heel anders op het volleybalveld,” zegt hij. In Amerika moet hij zoeken naar zijn plek binnen een team dat hem als eerste transfer ooit binnenhaalt. Dat proces kost tijd, zowel voor hem als voor de coaches. Tegelijkertijd merkt hij dat zijn ervaring uit Nederland hem helpt. Door jarenlang met oudere en voormalige profspelers te spelen, begrijpt hij het spel op een andere manier. “In Amerika zijn spelers vaak atletischer, maar tactisch soms minder ver,” legt hij uit. Zijn spelinzicht blijkt daardoor van grote waarde binnen het team.
Blijven bouwen aan de toekomst
Hoewel het seizoen voorbij is, blijft Bram voorlopig in Milwaukee. Hij werkt fulltime, traint veel en richt zich volledig op volgend jaar. Het doel is duidelijk: een plek op het nationale toernooi. Daarvoor wacht een zwaar seizoen, met wedstrijden tegen veel topteams uit Division III. Maar juist dat motiveert hem. Ook buiten volleybal kijkt hij vooruit. Bram wil graag actief blijven binnen de sport, bijvoorbeeld als trainer of coach, maar ziet zichzelf later ook werken in product- of projectmanagement. Of hij zelf blijft volleyballen? Dat weet hij nog niet precies. In Wisconsin bestaat een semi-profcompetitie waar hij mogelijk bij aansluit.
Eén ding weet hij wel zeker: Amerika voelt inmiddels als thuis enn misschien maakt juist dat dit tweede avontuur nog specialer dan het eerste.
