Vier woorden, aan de keukentafel, jaren geleden: “Wil jij dit echt?” Het was de vraag die de ouders van Maybritt Duwel hun dochter stelden vlak voordat ze naar Amerika zou vertrekken – en het antwoord daarop, een simpel en overtuigd ja, is sindsdien het fundament gebleven onder alles wat volgde. Niet alleen voor Maybritt, die inmiddels haar laatste jaar hockey en psychologie combineert aan Kent State University in Ohio, maar ook voor haar ouders, die vanaf de andere kant van de oceaan hebben moeten leren wat het betekent om iemand volledig te vertrouwen.
Voor Maybritts ouders was dat vertrouwen misschien wel de moeilijkste stap van het hele avontuur, en tegelijk de meest vanzelfsprekende. “Omdat Maybritt zelf had aangegeven alleen te willen vertrekken en te ontdekken, en wij haar dat vertrouwen hebben gegeven, is het loslaten heel natuurlijk gegaan,” vertellen ze. Het loslaten begon eigenlijk al veel eerder dan het afscheid op Schiphol – op een ouderavond bij haar allereerste hockeyclub, waar een coach hun vertelde nooit de sporttas van hun dochter te dragen. Wie hockeyt er, de meiden of de ouders? Die tas hebben ze sindsdien nooit meer aangeraakt.
Bij Maybritt zelf ging het net zo goed om vertrouwen, alleen dan in zichzelf. Haar twijfels voor vertrek zaten niet in heimwee. “Ik was vooral bang om te falen of niet goed binnen het team te passen,” vertelt ze. “Toch wist ik dat ik de kans moest grijpen.” Eenmaal in Ohio moest ze dat vertrouwen ook nog verdienen – bij coaches die haar als international nauwelijks kenden. “Ik heb geprobeerd het vertrouwen van de coaches te verdienen door tijdens iedere training hard te werken, feedback te vragen en steeds te laten zien dat ik beter wilde worden,” vertelt ze. Het werkte: ze kreeg al vroeg speeltijd en verantwoordelijkheid.
Vanaf Nederland leerden haar ouders vertrouwen op hun eigen manier: door los te laten wat ze niet altijd konden zien. Wedstrijden volgen ze soms alleen via een statistiekenpagina, zonder beeld. Bij bezoeken aan Amerika ontdekten ze waarom dat toch goed voelt – de tailgate-cultuur, waarbij gastgezinnen voor, tijdens en na de wedstrijd voor de meiden zorgen. “Heel bijzonder en hartverwarmend om te ervaren dat alle meiden uit het team zo fijn worden opgevangen door de tailgate-familie,” vertellen ze. Ook het dagelijkse contact steunt op dat vertrouwen: door het tijdsverschil van zes uur facetimen ze vaak tijdens het avondeten in Nederland, wanneer het in Ohio net lunchtijd is.
Dat vertrouwen werd soms flink op de proef gesteld. Een knieblessure kostte Maybritt haar basisplek, en ze moest hard werken om die opnieuw te verdienen. “Dat heeft mij geleerd dat een tegenslag niet betekent dat iets voorbij is,” vertelt ze. Ook het verlies van haar hond, middenin een wedstrijdweek in Iowa, was een zwaar moment waarop de afstand tussen Nederland en Ohio extra voelbaar werd. Toch bleef het vertrouwen overeind, gedragen door coaches, teamgenoten en ouders die altijd bereikbaar waren.
Achteraf bleek dat vertrouwen goed geplaatst. Van introvert werd Maybritt iemand die moeiteloos op mensen afstapt, alleen reist en zelfstandig onderneemt – zo zelfstandig dat ze het bij thuiskomst in Nederland soms zelfs lastig vond wanneer haar ouders vertelden wat ze moest doen. Haar ouders zien die groei met trots. “Het meeste trots zijn we op haar groei in persoonlijkheid en weerbaarheid,” vertellen ze. “Ze heeft een duidelijke visie op wat ze wil en hoe ze daar komt.”
Diezelfde vraag van jaren geleden – wil jij dit echt – dient zich nu weer in een nieuwe vorm aan. In haar laatste jaar aan Kent State moet Maybritt kiezen: nog een vijfde jaar in Amerika, of teruggaan naar Nederland. “Het idee om opnieuw te moeten beginnen vind ik spannend,” vertelt ze. Haar ouders bemoeien zich er niet mee, zoals ze dat al die jaren niet deden – ze vertrouwen erop dat hun dochter, die inmiddels wel heeft bewezen grote keuzes aan te kunnen, ook deze zelf goed zal maken. Of ze haar destijds opnieuw zouden aanmoedigen om de stap naar Amerika te zetten, hoeven ze niet lang te overdenken. “Ja, zonder twijfel honderd procent.”
