Vanaf de kant lijkt waterpolo een stille sport: hoofden boven water, verder weinig te zien. Onder de waterlijn wordt er juist voortdurend geroepen, gewezen en overlegd – zonder te communiceren, verlies je zo de bal. Voor Mats Bax, zeventien jaar oud en sinds kort actief voor Ventura College in Californië, bleek die onderwaterse communicatie een van de grootste lessen van zijn Amerikaanse avontuur – een les die inmiddels ook buiten het water is doorgesijpeld.
Mats speelde bij AZC Alphen voordat hij de overstap naar Amerika maakte, een idee dat zo’n tweeënhalf jaar geleden bij hem ontstond. “In Amerika is waterpolo een groter ding dan in Nederland, waardoor je er sneller beter wordt,” vertelt hij. Na een highlight video die scholen op zijn spoor zette, koos hij voor Ventura College vanwege het waterpoloprogramma, de locatie en de coach – en vond hij zichzelf al snel in een compleet nieuwe wereld van spelers, coaches en huisgenoten.
Die wereld bleek meteen anders te communiceren dan hij gewend was. In het water valt vooral de fysieke dominantie op waarmee er in Amerika gespeeld wordt, en het hogere tempo – waardoor spelers sneller en directer met elkaar moeten schakelen dan hij in Nederland gewend was. “Het grootste verschil vind ik is hoe fysiek dominant ze hier spelen,” legt hij uit. Wie niet duidelijk communiceert, valt in dat tempo al snel buiten de boot.
Het is dan ook niet toevallig dat Mats, wanneer hem gevraagd wordt hoe waterpolo hem als persoon heeft veranderd, meteen bij communicatie uitkomt. Hij is er merkbaar meer en beter in geworden, zowel in als buiten het water. Diezelfde openheid hielp hem ook op het droge: waar hij in Nederland zelden zomaar werd aangesproken, praten vreemden in Amerika hem gewoon aan in een winkel.
Ook thuis, in het huis dat hij deelt met teamgenoten, draait alles om die constante afstemming. Een hechte band is er inmiddels ontstaan – logisch, met mensen bij wie hij dagelijks moet communiceren om te overleven in het water, en met wie hij vervolgens ook aan tafel zit. Toch blijft niet alles vanzelfsprekend: het eten, zijn vrienden en zijn familie in Nederland mist hij nog dagelijks.
Een onvergetelijke wedstrijd heeft hij nog niet – die komt volgens hemzelf nog wel. Maar de les die hij nu al meeneemt, staat vast. “Dit avontuur heeft me geleerd hoe ik beter op mezelf kan zijn, en hoe ik daarmee om kan gaan. Daardoor ben ik meer zelfstandig geworden,” vertelt hij. Misschien is dat precies wat waterpolo hem als eerste heeft bijgebracht: dat zelfstandig zijn niet betekent dat je zwijgt, maar juist dat je leert zeggen wat nodig is – onder water, en daarboven.
