Kira van der Ham stapt op haar zeventiende het vliegtuig in naar Amerika, ze weet nog niet hoeveel er de komende vijf jaar op haar pad gaat komen. Ze vertrekt met een duidelijke droom: studeren en polsstokhoogspringen op het hoogste niveau. Inmiddels is ze terug in Nederland, met een master op zak en vijf jaar aan ervaringen rijker. Niet alleen de mooie momenten hebben haar gevormd, maar juist de tegenslagen.
Kira begint haar Amerikaanse avontuur bij Stephen F. Austin State University. Na twee jaar lijkt het vanzelfsprekend dat ze daar haar laatste jaar blijft, maar vlak voor de start van haar vijfde jaar krijgt ze onverwacht te horen dat ze niet terug kan komen. Niet vanwege haar sportieve prestaties, maar door omstandigheden binnen het team. Haar toekomst in Amerika staat ineens op losse schroeven.
Via de transferportal komt ze uiteindelijk terecht bij East Texas A&M University. In eerste instantie ziet ze die optie helemaal niet zitten. De universiteit zit in dezelfde conference als haar oude school, waardoor ze haar oude team en coach regelmatig zal tegenkomen. Toch besluit ze het gesprek aan te gaan. “We moeten gewoon alles proberen,” vertelt ze. Achteraf blijkt die keuze belangrijk. Bij East Texas vindt ze een omgeving waarin ze zich beter voelt en een goede band opbouwt met haar teamgenoten.
Toch wordt haar laatste jaar geen makkelijk jaar. Ze heeft al meerdere transfers achter de rug en krijgt daarnaast te maken met blessures. Ze begint haar laatste seizoen met een schouderblessure en voelt bovendien een enorme druk om in haar laatste jaar eindelijk te bereiken wat ze voor ogen heeft. “Ik had gewoon dat ik dacht: shit, dit is mijn laatste jaar. Dus nu moet het gewoon gaan gebeuren.”
Die druk begint haar steeds meer op te breken. Na haar indoorseizoen besluit ze voor het eerst in vijf jaar tijdens spring break naar huis te vliegen. Even weg van Amerika, de sport en alle verwachtingen. Die pauze geeft haar de ruimte om opnieuw te kijken naar waarom ze überhaupt is begonnen met polsstokhoogspringen.
Ze realiseert zich dat ze vooral weer plezier wil hebben in de sport. Samen met haar counselor leert ze de druk los te laten en zich te richten op wat ze op dat moment kan beïnvloeden. Want hoe meer druk je jezelf oplegt, hoe moeilijker het wordt om goed te presteren. Juist daar ontdekt ze wat veerkracht voor haar betekent. Niet dat tegenslagen je niets doen, maar dat je na een teleurstelling jezelf weer bij elkaar kunt rapen en verdergaat. Een eigenschap die ze volgens haarzelf vijf jaar geleden nog helemaal niet had.
“Ik geef mezelf tien minuten om even te janken. En daarna gaan we het gewoon fixen.”
Dat verschil merkt ze nu in alles. Ze vertrekt als eerstejaars naar Amerika en is ontzettend gestrest en onzeker. Vijf jaar later is ze zelfstandiger, zelfverzekerder en kan ze veel beter omgaan met veranderingen en teleurstellingen. Wanneer iets misgaat, probeert ze sneller naar de oplossingsmodus te schakelen en te kijken naar wat er nog wél goed is.
Een van de mooiste momenten van haar laatste jaar beleeft ze uiteindelijk tijdens de Conference Championships op haar oude universiteit. Wat eerst een spannend en ongemakkelijk moment lijkt, wordt juist een soort afsluiting. Ze springt haar hoogste hoogte in twee jaar en eindigt als tweede. Samen met haar teamgenoot van East Texas staat ze opnieuw op het podium, boven haar oude universiteit. Een echt full-circle moment.
Na vijf jaar Amerika is ze terug in Nederland. Haar Amerikaanse avontuur is voorbij, maar haar liefde voor polsstokhoogspringen niet. Ze wil blijven springen en is op zoek naar een nieuwe club. Ook coaching spreekt haar aan, omdat ze graag iets terug wil doen voor de sport waar ze zoveel aan te danken heeft.
Als ze terugkijkt, heeft ze geen spijt van haar vijf jaar in Amerika. Natuurlijk zijn er momenten die ze liever had overgeslagen, maar juist die ervaringen hebben haar gevormd. Van een zeventienjarige die met stress en tranen op het vliegveld staat, naar iemand die bij tegenslag denkt: oké, dit is gebeurd. Wat kan ik nu doen?
Dat is misschien wel de grootste les die ze uit Amerika meeneemt: je hebt niet altijd controle over wat er op je pad komt, maar wel over hoe je ermee omgaat.
