Soms lijkt succes op papier vanzelfsprekend: jeugdopleidingen bij topclubs, studie in het buitenland, aanvoerder van een team. Maar achter die feiten schuilt vaak een verhaal van geduld, doorzettingsvermogen en innerlijke groei. Dit is het verhaal van een Vygo Verkooijen wiens pad niet recht of glansrijk begon, maar die door kleine overwinningen, stil doorzettingsvermogen en leiderschap uiteindelijk uitgroeide tot de speler en persoon die hij altijd had kunnen zijn. Het is een verhaal over ontdekken dat je waarde niet altijd wordt gemeten in snelle successen, maar in de stille kracht die een team draagt en inspireert.
Altijd eerst onzichtbaar
Als negenjarige wordt hij gescout door Willem II/RKC. In zijn jeugd bij VV Dongen is hij middenvelder, maar bij Willem II RKC speelt hij de eerste weken nauwelijks, omdat de coach hem nog niet genoeg ziet en nog niet onder de indruk is. Pas wanneer hij wordt doorgeschoven naar centraal verdediger, begint het te lopen. Dat is kenmerkend voor zijn loopbaan: hij valt niet meteen op. Hij is niet de snelste, niet de meest spectaculaire speler. Coaches moeten hem leren kennen.
Dat patroon herhaalt zich steeds. In het begin wordt hij niet direct gezien als bepalend. Pas na weken blijkt zijn waarde: betrouwbaar, stabiel, iemand die het team laat draaien. Wanneer hij ontbreekt, merkt een ploeg dat pas echt. Het is feedback die hij vaker krijgt dan complimenten.
Twijfel tussen droom en ontwikkeling
Bij FC Den Bosch traint hij mee met het eerste elftal, speelt hij bij Onder 21 en hoopt hij op een contract. Tegelijkertijd rondt hij na zeven jaar, vertraagd door COVID, zijn VWO af. Het moment van kiezen dient zich aan: alles inzetten op een onzeker profbestaan of doorgaan met zijn ontwikkeling.
Het antwoord uit Den Bosch laat hem nog niet direct een contract tekenen, maar hij mag opnieuw meedraaien in de voorbereiding. Voor hem voelt dit als een periode van afwachten. Zijn schoolcarrière volledig parkeren voor die onzekerheid wil hij niet. Via KingsTalent ontdekt hij een alternatief: studeren en voetballen in Amerika.
Wat aanvankelijk een optie lijkt, groeit uit tot overtuiging. In de VS hoeft hij niet te kiezen tussen sport of studie. Hier kan hij beide serieus nemen.
Leiderschap in een andere cultuur
In Nederland draait de jeugdopleiding om individueel presteren. Iedereen speelt voor zijn eigen contract. In Amerika staat het team centraal. Hij is opnieuw aanvoerder, maar voelt dat leiderschap hier breder wordt gedragen. Van de 25 spelers zijn er volgens hem minstens 15 leiders.
Leiderschap betekent hier niet schreeuwen of speeches houden, al doet hij dat soms, maar vooral het goede voorbeeld geven, zoals verantwoordelijkheid nemen, elkaar helpen en de cultuur bewaken. Hij ziet hoe spelers elkaar aanspreken, steunen en beter maken. Iets wat hij in Nederland mist.
Langzaam groeit hij in die rol. Niet door harder te praten, maar door betrouwbaar te zijn. Door er altijd te staan.
De blessure die alles stilzet
Dan volgt de grootste mentale uitdaging: een blessure. Plots valt voetbal weg, terwijl het een groot deel van zijn identiteit is. Hij staat elke ochtend op het veld, niet om te spelen, maar om te kijken. Daarna revalideren. Ver van familie. Lange dagen.
De frustratie is groot. Hij wil te snel terug, forceert dingen en raakt opnieuw geblesseerd. Pas wanneer hij accepteert dat hij niet alles kan controleren, verandert zijn mindset. Hij verlegt zijn focus: school, krachttraining, persoonlijke groei. Het is een les die blijft hangen. Niet kunnen spelen dwingt hem anders naar zijn waarde te kijken. Hij is meer dan een voetballer.
Van teleurstelling naar verantwoordelijkheid
In Amerika loopt ook niet alles vlekkeloos. Vygo besluit samen met een paar teamgenoten het heft in eigen handen te nemen
Ze organiseren zelf een vroege voorbereiding. Drie weken vóór de officiële start zijn 28 spelers al terug op de campus. Ze leveren vakantie in, zonder dat coaches daarom vragen. Het initiatief komt volledig uit het team.
Het blijkt een keerpunt. Niet alleen sportief, maar vooral mentaal. Dit is leiderschap in zijn puurste vorm: verantwoordelijkheid nemen wanneer niemand anders het doet.
Onmisbaar zonder op te vallen
Op het veld blijft hij trouw aan zijn Nederlandse opleiding. Hij zoekt rust, wil opbouwen, de bal in de ploeg houden. In een competitie waar vaak snel en direct wordt gespeeld, valt dat niet altijd op, maar het werkt. Hij groeit als verdediger, vooral in het verdedigen van voorzetten en één-tegen-één-duels. Details waar weinig mensen op letten, maar die wedstrijden beslissen.
Hij hoeft niet te schitteren. Zijn waarde zit in stabiliteit.
De ontdekking van zijn echte kracht
Terugkijkend ziet hij een patroon. Hij is zelden meteen de beste. Zelden degene die direct indruk maakt. Maar telkens weer groeit hij uit tot iemand op wie een team kan bouwen.
In Amerika ontdekt hij dat dit geen tekortkoming is, maar een kwaliteit. Zijn kracht ligt niet in talent alleen, maar in leiderschap. In betrouwbaarheid. In het vermogen om een groep beter te maken. En precies daar, ver van huis, wordt hij eindelijk gezien, niet als de grootste belofte, maar als de leider die hij altijd al was.
